İris
by on Ocak 18, 2016 in kitaplari

O kapanışları verdin kaygan gecelerime.

Yanlış terler döktüm, doğru umutlara…

“İris” bilir bütün bunları.

İlk onundu gülkurusu koridorlar.

Siyahtı, parlak tüyleri vardı,

Sönük deniz feneriydi bakışları.

Asıl geceleri,

        morlukları, yıldızları göremedi.

Geçmişin cemaatiyle beraber,

Maskeli baloların merasim giysileriyle

Gökyüzüne bakıyorlar hala.

Son çığlıklarımı dinliyorlar.

Korkusuzca ışınlanmadan önceki,

Kara yıldızlara.

Sen bana açılışları verdin,

Kapatıp komedi perdelerini.

Uçuşan düşünceler derin doruklarda.

Hiç bilmediğim renklerin hafifliğinde,

-Ağırlık sandığım önceleri-

kanatlar verdin.

Hiçbiri, hiçkimse yokken gülüştük…

Neler konuşmadık trans akşamlarında.

Beni içine aldın,

kara deliklerden geçtim.

Ardımda ışıklı bir koridor bırakarak

Cennet bahçelerine geldim.

Facebooktwitteryoutubeinstagramfoursquare
İlhan İrem Official Web